SEVDİKLERİN....

   
  Bir sabah uyandığında annenlerin odasına girdin... Ses seda yoktu, mışıl mışıl uykudalardı annen ve baban... Güzel bir kahvaltı hazırladın önce. Mmm, her şey vardı güzel sofranda. Ve içeri gidip annenle babanı ve minik kardeşini uyandırmaya gelmişti sıra. Usulca girdin odaya "Anne anne" diye seslendin annenin o yumuşak omuzlarına dokunarak. Ama bir tepki alamadın,uyanmak istemiyorlardı haliyle diye düşündün. Sonra babana yöneldin yatağın etrafında dolaşarak. Baban çok çalıştığı için vakit ayıramamıştı sana, annense çoğu zaman doğruyu göstermek adına da olsa kalbini kırmıştı. Babanı uyandırmayı denedin ama o da uyanmamakta ısrarcıydı sanki. Annene yöneldin tekrar. Hafif artırdın dürtmenin şiddetini ama olmuyordu. Annen uyanmıyordu. Sarsmaya başladın,canını yakacak dereceye geldiği halde uyanmıyor açmıyordu gözlerini. "Anne,annecim nolur uyan, lütfen anne uyan" seslerine babanın tepki vereceğini umuyordun ama olmadı; o da uyanmadı, uyanamadı. Ağlamaya başladın, gitgide hıçkırıklara boğulmuş, anneni şiddetle sarsmaya başlamış kontrolünü kaybetmiştin... "Baba nolur uyan baba, sen uyan nolur, annem..." Dilin varmadı söylemeye, boğazında düğümlendi o tek kelime; evet annen ve baban ölmüştü!!! Kardeşine koştun kanlı gözyaşlarınla, ve yüzünün solgunluğundan anladın ki artık hepsi senden çok uzaktalardı ve bir daha göremeyecektin onları! Ya kahvaltı... Birazdan hep beraber iştahla yapacağınız kahvaltıya ne oldu? Hazırlamıştın o kadar özenle... Boşaydı, o sabah o kahvaltıyı kimse yapmayacaktı. Sen günlerce, aylarca hiçbir şey yemeyecektin. Evet, sana vakit ayıramayan ama karnın doyabilsin diye çalışan baban ölmüştü... Sana doğruyu gösterirken kalbini kıran,inciten annen ölmüştü... Senin tek başına sahip olabileceklerini yarı yarıya bölen kardeşin ölmüştü... Ya kahvaltı??? Ya kahvaltıya ne olacaktı??? Şuurunu kaybetmeye başlıyorsun... Üzüntülerin en deriniydi... "Anne uyan kurban olayım, öldürme beni, baba uyan canını seveyim, Allah'ın aşkına uyan nolur?" Fayda etmiyordu. Birden bir ses duydun ve ağlamaktan kapanmış gözlerin açıldı: "Güzel kızım, kahvaltın hazır, geç kalıyorsun..."

 
Sevdiklerinin kıymetini bil!

Ayşenur Çoban